Syr47

(1) Po nim powstał Natan, aby być prorokiem za dni Dawida.
(2) Jak tłuszcz się oddziela od ofiar dziękczynnych, tak Dawid - od synów Izraela.
(3) Z lwami igrał jakby z koźlętami i z niedźwiedziami jak z jagniętami owiec.
(4) Czyż w młodości swej nie zabił olbrzyma i nie usunął hańby ludu, gdy podniósł rękę i kamieniem z procy obalił pychę Goliata?
(5) Wezwał bowiem Pana Najwyższego, który dał prawicy jego taką siłę, że zgładził człowieka potężnego w walce i wywyższył moc swego ludu.
(6) Tak wysławiano go po dziesięć tysięcy razy i wychwalano z powodu błogosławieństw Pana, przynosząc mu koronę chwały.
(7) Albowiem starł nieprzyjaciół znajdujących się wokół, zniszczył wrogich Filistynów i złamał ich moc aż do dnia dzisiejszego.
(8) Każdym swym czynem oddał chwałę Świętemu i Najwyższemu; słowami uwielbienia z całego serca swego śpiewał hymny i umiłował Tego, który go stworzył.
(9) Postawił przed ołtarzem śpiewających psalmy i mile płynął dźwięk ich głosów;
(10) świętom nadał przepych i upiększył doskonale uroczystości, aby wychwalano święte imię Pana i by przybytek już od rana rozbrzmiewał echem.
(11) Pan darował mu grzechy, moc jego podniósł na wieki, zawarł z nim przymierze królewskie i dał tron chwały w Izraelu.
(12) Po nim nastał syn rozumny, który dzięki niemu mógł mieszkać bezpiecznie.
(13) Salomon królował w czasie spokojnym, Bóg dał mu wokoło pokój, aby postawił dom Jego imieniu i przygotował przybytek na wieki.
(14) Jakże byłeś mądry w swojej młodości i napełniony rozumem, jakby rzeką!
(15) Dusza twa okryła ziemię i zasypałeś ją zagadkowymi przypowieściami.
(16) Do odległych wysp doszło twe imię, przez swój pokój byłeś umiłowany;
(17) z powodu hymnów, przysłów, przypowieści i odpowiedzi podziwiały cię kraje.
(18) W imię Pana Boga, który jest nazwany Bogiem Izraela, nazbierałeś złota jak cyny i jak ołowiu nagromadziłeś srebra.
(19) Niestety, kobietom wydałeś swe lędźwie i wyuzdaniu oddałeś władzę nad swym ciałem.
(20) Splamiłeś swą chwałę, zhańbiłeś swoje potomstwo, sprowadzając gniew na dzieci i napełniając je smutkiem z powodu twojej głupoty:
(21) ponieważ powstała podwójna władza najwyższa i z Efraima poczęło się zbuntowane królestwo.
(22) Pan jednak nie pozbawił go miłosierdzia swego i nie cofnął żadnego słowa ani nie odmówił wybranemu swemu potomka, i nie zatracił potomstwa tego, który Go umiłował; Jakubowi zostawił Resztę, a korzeń z niej Dawidowi.
(23) Salomon spoczął z przodkami swymi i pozostawił po sobie potomka, najgłupszego z ludu i pozbawionego rozumu, Roboama, który swym zamysłem wywołał odstępstwo narodu.
(24) Jeroboam, syn Nebata, sprawił, że Izrael zgrzeszył i wprowadził Efraima na drogę grzechu, a grzechy ich tak bardzo się mnożyły, że wypędziły ich z własnej ziemi.
(25) Oddawali się wszelkim niegodziwościom, aż przyszła na nich pomsta.