Syr29

(1) Kto jest miłosierny, pożycza bliźniemu, a kto wspomaga go swą ręką, wypełnia przykazania.
(2) Pożycz bliźniemu, gdy jest w potrzebie, a także oddaj mu w swoim czasie;
(3) dotrzymaj słowa, bądź godny jego zaufania, a zawsze znajdziesz to, czego będziesz potrzebował.
(4) Wielu uważa pożyczkę za rzecz znalezioną i sprawia kłopot tym, którzy ich wspomogli.
(5) Do czasu, zanim otrzyma, całuje jego ręce i o bogactwach bliźniego mówi cichym głosem; ale się ociąga, gdy przyjdzie pora zwrotu, i oddaje w zamian słowa niezadowolenia i na złe czasy się skarży.
(6) Jeśli zaś zdoła, zwróci zaledwie połowę, i należy uważać to za rzecz znalezioną; a jeśli nie będzie mógł, pozbawi go pieniędzy, uczyni go sobie bez powodu wrogiem, odda mu przekleństwa i obelgi i zamiast czci, zapłaci mu zelżywością.
(7) Wielu się więc powstrzymuje nie z powodu złego usposobienia, ale z obawy, by nie tracić na próżno.
(8) Poza tym bądź dla biednego łaskawy i nie daj mu długo czekać na jałmużnę!
(9) Zgodnie z przykazaniem przyjdź z pomocą biednemu i stosownie do jego potrzeby nie odsyłaj go z pustymi rękami!
(10) Strać raczej pieniądze dla brata i przyjaciela, niżby miały zardzewieć, zmarnować się pod kamieniem.
(11) Umieść skarb twój według przykazań Najwyższego, a korzystniejsze to będzie dla ciebie niż złoto.
(12) Zamknij jałmużnę w spichlerzach twoich, a ona wybawi cię z każdego nieszczęścia.
(13) Lepiej niż tarcza mocna, niżeli ciężka włócznia za ciebie walczyć będzie z wrogiem.
(14) Człowiek dobry ręczyć będzie za bliźniego, i byłby bezwstydny, gdyby go odtrącił.
(15) Nie zapominaj dobrodziejstw poręczyciela, dał bowiem życie swoje za ciebie.
(16) Grzesznik za nic sobie ma dobrodziejstwa poręczyciela i bez wdzięczności w sercu odtrąca swego wybawcę.
(17) Ręczenie zgubiło wielu uczciwych i wstrząsnęło nimi jak morska fala.
(18) Ludzi możnych wypędziło z kraju, tak że zabłądzili między obce narody.
(19) Grzesznik, który narzuca się z ręczeniem, goniąc za zyskiem, popadnie pod wyroki sądowe.
(20) Pomagaj bliźniemu według swej możności, a uważaj na siebie, abyś i ty nie upadł.
(21) Pierwsze potrzeby życia: woda, chleb, odzienie i dom, by osłonić nagość.
(22) Lepsze jest życie biednego pod dachem z tarcic niż wspaniałe uczty u obcych.
(23) Bądź zadowolony, czy masz mało czy dużo, a nie posłyszysz wymówek, że jesteś przybyszem.
(24) Przykre to życie chodzić od domu do domu, a tam, gdzie mieszkasz jako obcy, ust nie otworzysz.
(25) Choć przyjmiesz kogoś do stołu i dasz pić, bez otrzymania podzięki posłyszysz przykre słowa:
(26) Chodź, przybyszu, przygotuj stół, a jeśli co masz w ręku, nakarm mnie!
(27) Przybyszu, zrób miejsce godniejszemu, brat w gościnę przybył do mnie, potrzebuję mieszkania.
(28) Ciężkie są dla człowieka rozumnego obelgi wierzyciela i wymawianie gościny.