Ba4

(1) Tą mądrością jest księga przykazań Boga i Prawo trwające na wieki. Wszyscy, którzy się go trzymają, żyć będą. Którzy je zaniedbują, pomrą.
(2) Nawróć się, Jakubie, trzymaj się go, chodź w blasku jego światła!
(3) Nie dawaj chwały swojej obcemu ani innemu narodowi twych przywilejów!
(4) Szczęśliwi jesteśmy, o Izraelu, że znamy to, co się Bogu podoba.
(5) Bądź dobrej myśli, narodzie mój, pamiątko Izraela!
(6) Zostaliście zaprzedani poganom, ale nie na zatracenie, dlatego zostaliście wydani nieprzyjaciołom, iż pobudziliście Boga do gniewu.
(7) Rozgniewaliście bowiem Stworzyciela swego ofiarami składanymi złym duchom, a nie Bogu.
(8) Zapomnieliście o waszym Żywicielu, Bogu wiekuistym, zasmuciliście też Jerozolimę, która was wychowała.
(9) Widziała bowiem przychodzący na was gniew Boży i rzekła: Słuchajcie, sąsiedzi Syjonu, Bóg zasmucił mnie bardzo,
(10) widzę bowiem niewolę moich synów i córek, jaką im zesłał Przedwieczny.
(11) Wyżywiłam ich z radością, a odesłałam z płaczem i smutkiem.
(12) Niech nikt się nie śmieje, żem wdowa i opuszczona przez wielu. Zostałam opuszczona z powodu grzechów dzieci moich, ponieważ wyłamały się spod prawa Bożego.
(13) Nie poznały słusznych rozporządzeń Twoich ani nie kroczyły drogami przykazań Bożych, ani nie weszły na ścieżki wychowania w Twojej sprawiedliwości.
(14) Przyjdźcie, sąsiedzi Syjonu! Przypomnijcie sobie niewolę moich synów i córek, jaką im zesłał Przedwieczny.
(15) Sprowadził na nich naród z daleka, naród bezczelny, obcego języka, który nie uszanował starca ani nie ulitował się nad dzieckiem.
(16) Uprowadził umiłowanych Wdowy i pozbawił córek Opuszczoną.
(17) Ja zaś jak wam mogę pomóc?
(18) Ten, który zesłał na was to zło, wybawi was z rąk nieprzyjaciół.
(19) Idźcie, dzieci, idźcie, ja zaś sama i opuszczona zostać muszę.
(20) Zdjęłam szatę pokoju, a przyoblekłam się w wór mojej modlitwy i wołać będę do Przedwiecznego w czasie dni moich.
(21) Miejcie ufność, dzieci, wołajcie do Boga, a wyrwie was z mocy, z ręki nieprzyjaciół.
(22) Ja zaś z ufnością oddałam Przedwiecznemu wybawienie wasze i rozradował mię Święty miłosierdziem, jakie okaże wam prędko Przedwieczny, wasz Zbawca.
(23) Wysłałam was ze smutkiem i płaczem, a Bóg odda mi was z radością i weselem na wieki.
(24) Jak bowiem teraz sąsiedzi Syjonu widzieli wasze wygnanie, tak oglądać będą wasze zbawienie, sprawione przez Boga, które przyjdzie wam z wielką chwałą i okazałością Przedwiecznego.
(25) Dzieci, cierpliwie znieście gniew, jaki Bóg zesłał na was. Prześladuje cię twój nieprzyjaciel, ale wnet ujrzysz zagładę jego i na karku jego staniesz.
(26) Moje dzieci pieszczone szły drogami przykrymi, zostały uprowadzone jak stado zagrabione przez nieprzyjaciół.
(27) Ufajcie, dzieci, wołajcie do Boga, a Ten, który dopuścił to na was, będzie pamiętał o was.
(28) Jak bowiem błądząc myśleliście o odstąpieniu od Boga, tak teraz, nawróciwszy się, szukajcie Go dziesięciokrotnie.
(29) Albowiem Ten, co zesłał na was to zło, przywiedzie radość wieczną wraz z wybawieniem waszym.
(30) Nie upadaj na duchu, Jeruzalem, pocieszy cię Ten, który ci nadał imię.
(31) Biada tym, którzy cię skrzywdzili i cieszą się z twego nieszczęścia.
(32) Biada tym miastom, którym służą twe dzieci, biada temu, które przyjęło twych synów.
(33) Jak bowiem cieszyło się twoim zniszczeniem i radowało się twoim upadkiem, tak będzie zasmucone własnym spustoszeniem.
(34) Odbiorę mu radość z wielkiej liczby mieszkańców, a pycha jego przemieni się w smutek.
(35) Albowiem Przedwieczny ześle na nie ogień przez wiele dni i długi czas złe duchy zamieszkiwać je będą.
(36) Jerozolimo, spojrzyj na Wschód i zobacz radość, która ci przychodzi od Pana.
(37) Oto idą synowie twoi, których wysłałaś, idą, zebrani ze wschodu i zachodu na słowo Świętego, ciesząc się chwałą Boga.